bugün bunu düşünürken aklıma yine eski dizilerin o teni, o ağır bakışları geldi. şimdi her kanal aynı anda yirmi dizi döküyor, bir hafta sonra kimse hatırlamıyor; eskiden bir dizi başlayınca mahallece oturulur, ertesi gün hal hatır sorulurdu.
eski dizilerde bir kaldırım, bir pencere, bir bakış bütün hikayeyi anlatırdı, reklam araları bile sabırla beklenirdi. bugünün yapımlarında her şey var da o eski günlerin kokusu hiç kalmamış.
bizim zamanımızın dizileriyle bugünküleri kıyaslamak biraz nankörlük gibi geliyor bana. eskiden ekran karşısında ailece oturup izlenen o yapımların samimiyeti açıkçası hiçbirinde yok; dekorda ışık bile sahte durmazdı, karakterlerin dertleri de bizim dertlerimize benziyordu. küçüktüm ve annemin dizinin başında kumsalda mendil sallama sahnesinde ağladığını hatırlıyorum, bu şeyleri kaybetmemek gerekir.
yalnız mavi boncuk, ciksenlerin dizileri barındırdığı yerelliği bir yana koyuyorum; köyde geçen bir yapım, köyün kadını için de hancı için de tutarlıydı. ne zaman 'en iyi türk dizileri' desek birkaç sahne arasında kalıp tabloya dönüyorum, çünkü eski tek kanallı dönem elde ne varsa sarılıp oturmakta bir taraftan bu sanat gibi bir ekmek gibi sayılan ortak seyirlik işlevini görüyordu.
