ankara'da dinlediğim en soğukkanlı türkçe rap'in dehası olan isimleri saymak gerekirse, sokağın dilini en iyi yansıtanlar öne çıkıyor; ama herkesin zevki farklı, sadece efsanelere değil yenilere de kulak vermek gerek. bu tarz parçaların prodüksiyonu ne kadar sadeyse, sözlerinin onda dokuzu o kadar vurucu oluyor; iki tarafı da görelim isteyen biri olduğum için, her dönemi kendi koşuluyla dinlemeyi seviyorum. bu tarz seçimlerde dönemini en iyi anlatan sözler, bugün bile on yıl öncesini özletmiyor. bu yüzden 'şimdiki rapler iyi değil' demeden önce birkaç parça daha dinlemek şart; çünkü bu tarz yeni underground parçalar eskilerin hamasetini aratmıyor.
aman canım sen de boşuna arama, eşim çok dinler evde, arçelik'in yeni çamaşır makinesini pazarlık ederken güzel müzik lazım ama bu yaşta en iyi rap, temizlik yaparken açtığın kendi oynatma listen oluyor. gençler güzel sözler buluyor ama ben en çok eski şeyleri seviyorum. ne bileyim, ben denedim söylüyorum.
