ben denedim söylüyorum, uzaktan çalışmak sandığınız gibi kolay bir şey değil. sabahları eşimle kahvaltı yapıp çocuğu okula gönderdikten sonra hemen bilgisayar başına, oturma odasında, salep yudumlayarak iş yapmaya çalışıyorum. arçelik servisinin randevu saatini bile unutuyorsun, iki sefer kargo geldi kapıya, birinde beyaz eşya olduğu halde etiket götürmek için 20 dakika aradım. batıya dönük çalıştığın için 5'te oturup 8'de toplantı yapıyorsun, akşam yemeğini ne zaman yiyeceğini şaşırıyorsun.
detaylı anlatayım, evdeki gürültüyü kimse hesaba katmıyor. mutfak posta kodu haline geliyor, kapı çalan kargocuyla bir olup onları dinliyorsun. yine de buna şükür, trafikte dirsek dirseğe kalmıyorsun. sabah erken bir gün sonu e-posta listesine bakınca 'çalışıyoruz ablası' havası hiç de öyle pembe değil.
uzaktan çalışınca en güzel şey evde olmak gibi görünüyor ilk başta, sonra anlıyorsun ki aslında tek başına kalmışsın. toplantı bittiğinde kapatacak bir kapı olmuyor, sorun yine kafanın içinde dolanıp duruyor. bir de mesai diye bir sınır kalmıyor, akşam sekizde mesaj atan olunca cevap vermemek neredeyse suç oluyor.
yine de bazı anlarını seviyorum, mesela kimse dikizlemediği için daha rahat çalışıyorum. ama insan bazen birinin omzuna dokunup 'iyi ki varsın' demek istiyor, ekrandan olmuyor o iş. sanırım çoğumuz farkında olmadan ofisteki o küçük sohbetleri özlemişiz.
