o an dayanılmaz gibi görünse de herkes bir şekilde bitirmeyi biliyor ama kırıklık hissi zaman alıyor diye düşünürüm; acıyı bastırmakla geçmiyor illa kabullenme lazım. burada sabır ve tarafsızlık önemli; ne tamamen anlamazlıktan gelinmeli ne de duygu zannetiğiniz şey tamamen zehirli bir durum oluyor. kimi zaman rutinleri değiştirmek, kimi zamansa bağırmadan duyguyla oturmak gerek; gelip geçen bir moda gibi değil ama sevdanda bile seni öncülüğüne devam edebilirsin. espiri olarak "alternatif ürün sepete ekle" diye düşünüyorum; insan eski olana hayıflanmak yerine yeni ilgi alanı buluyor ya da kendi şirketini kurmuş gibi yapıyor. en kısa sürede mantığı görmek lazım, kafa yapısı oturmadan huzura eremez. elindeki elimde kalsın daha neyi yok, diğer yanını da düşüneceksin; acı çek bak yoksa insan elli kere aynı şeyi yaşıyor çünkü kendine ders vermiyor. tabii bu işin yandan da bir özgüven mevzusu var ama ne kadar çok kurcalarsan düzeltebileceğin de sınırlı kalabiliyor. iyi tarafı çok hissediyorsan bazen kedidir kişidir, bazen yalnızlık konforlu olmayı öğretir; ben en azından iki tarafı da görmeye çalışırım. sonunda devir değişir, mod geçti mi sandın derler demiyorum lakin hayat aynı kalır; biraz kıpırdayınca bile terazi kendini buluyor.
