eski filmleri izlemeyeli uzun zaman olmuş ama o temposu, o ağır aksak hali ne çok özlemişim. şimdi televizyon kanallarında denk geldiğim eski yeşilçam filmine bakıyorum da, her şey ona göre: telefonlar çevirmeli, sokaklar sakin, arabalar yavaş. oysa gençler ateş eder gibi hızlı konuşuyor, iki saniye geçmeden sahneyi değiştiriyor. bizim zamanımızda 'geliyorum' demek için bile insan boyuna yol seyrederdi. filmi açıp dizi biraz yavaş gitsin eyy efe, onu anlat. adeta o yavaşlık bize bir huzur verirdi, herkes elini çabuk tutmaya çalışmazdı. şimdi bakıyorum da eski markaların bile bir nası yokuşu yoktu; sadece 'iyi ki dün almışım' diyordu insan.
bu tarz bir eski sinema özlemi, otur onunla şöyle bir demli bir çay iç; hızın ortasında biraz nefes al. biz yine o eski günleri yaşayamasak da zihinde unutturmayalım bari.
