askerdeki en garip an

siperde nöbet beklerken bir arkadaşın annesinin mektubu gelmişti, mektubu okurken ağlamaya başladı. o an anladım ki hepimiz birer yalnız çocuğuz, sadece üniforma giymişiz. sonra komutan görüp bağırdı ama o gözyaşları bana insanlığı hatırlattı. özellikle iş hayatında mobbing gören biri olarak oradaki samimiyeti arıyor bazen gözüm.
(bkz: askerlikte yaşanan içsel hesaplaşmalar)