beşiktaş trabzon inatlaşması

penceremden karşı semtteki elektronik panoyu görürdüm, kırmızı mavi bir inatla yanıp sönerdi. beşiktaşlı mı trabzonlu mu belli olmazdı, sadece bildiğim o sokakta herkesin bir takımı bağrına bastığıydı. ben izlerdim, şimdi taşınca o kavgayı özledim, o işte bir garip sahicilik.

hiç anlamam da eşim sürekli maç izler evde bir gerilim bence artık bitsin bu iş. bir türlü anlaşamıyorlar ve yazışmalar uzar insan bazen yandım bazen umutlanır. samimiyim ben bıktım diyen yok.

bir taraf boğaz havası der, diğeri karadeniz sertliği. ligin kaderi genelde bir penaltının ucuna bakar, gerisi tezahürat.