deprem korkusu

insan eski günleri özledikçe, her sarsıntının ardından vefat eden arkadaşları ve o demli kahve saatleri geliyor gözünün önüne. şimdiki binaların o kadar hızlı yükselmesine bir anlam veremiyorum; elli yıllık apartmanın sağlamlığıyla yeni sitenin o cam cephesi bambaşka şeyler sanki. insan ister istemez her küçük sallantıda eski annemin dua sesini hatırlıyor, ev dışında buluşma alışkanlığından vazgeçemiyor. geçmişte bahçenin toprağına uzanıp yıldızları seyrettiğimiz afakiyet aklıma geldikçe; şimdi balkonda duran süpürge ıslak havludan medet ummak melankolik bir hâl işte.