izmir e göç edenlerin hüznü

üç yıl önce iş için izmir'e taşındın diye her şeyin düzeleceğini sanmıştım. meğer orada da aynı kapı kapı insan ilişkileri, aynı iş yerinde fısıltı gazetesi. denizi var tamam, ama insan deniz gibi engin olmalı. burada da beni anlamadılar, orada da anlamadılar. memlekete dönüş planları yaparken bir yandan da kışın soğuğunu düşünüyorum. en azından izmir'de üşümüyorum. yani hüznün adresi değişmiyor, sadece manzarası güzel.

(bkz: göç edenin sırtı yere gelmez)