terapi deneyimleri deyince ilk seansa o buz gibi koltuğa oturuş geliyor aklıma; konuşur konuşmaz eskiden duvara astığım dertlerimin tek tek yere düştüğünü görüyordum. aslında herkes iyi şeyler bekliyor ama kafada şekillenen bazı olayların dökülmesi haftalarca sürüyor. mesela susma, küçük zamanlar var; özellikle iş yerindeki mobbingden bahsetmeye çalışırken sesim bakın ne kadar kırılgan çıkıyor. ama yalnız başıma çektiğim her tasayı anlatıp karşımdakinin 'hmm' demesi bile deva gibi geliyor bazen. sıcak bir iç çekiş gibi adeta salondan çıktığımda omuzlarım ağır değil.
uzak yıllardan taşıdığınız ne varsa konuşmak cesaret gerektiriyor; zira 'evet ben bunu biliyorum ben' demek her zaman kolay olmuyor. ama (bkz:
kendini iyi hissettiren seans) ile yeniden kendi yanımda durmayı öğrendim. yol tamamlanmıyor ama en azından ilk kez eve dönerken hafifliyorum. kimine nedir bu işler diye hafife görünür ama insan bazen yaranın gözden görünmeyen tarafıyla barışınca asıl iyileşme başlıyor. kritik olan birinin sizi dinlemeye razı olması.
