roman vatandaşlara yönelik strateji denince aklıma hep süpermarketteki indirim kavgası geliyor. yahu şimdi ev hanımı olarak diyorum ki, herkesi aynı kefeye koyup o mahallede yaşayandan da, kardeş olarak gördüğüm dostlarımdan da çok şey öğrendim. aslında hayat bize gösteriyor ki insanlara nasıl davranırsan öyle karşılık alıyorsun. bazı marketlerde ben bile farklı davranıldığını görmüşümdür, patronlar ellerindeki tespih ile tezgâhın başında durup dürüstlükten dem vururken çingeneler hakkında neredeyse ıslık çalıyorlar. stratejiyi iyi kurarlarsa, ben biliyorum ki karşı taraf da alışverişin yarısını indirimle halleder.
ha burada bir şey daha var: huzur her yerde gerekli. insanları ötekileştirmeden, şiddetten uzak bir düzen kurmak müşterilere nasıl davranacağımı da değiştiriyor. evde çamaşır makinesini de onaracaz biz, fatura da yatıracaz, ama kimseyi de karşına alıp da kutuplaşma yaratma lüksü gibi de anlamamak lazım. (bkz:
satıcıyla pazarlık ata sporumuz)
