vegan olmak

anlatması çok kolay, yaşaması biraz yalnızlık isteyen bir şey. evde tek başına yemek yaparken içim rahat, ama iş yerinde öğle yemeğinde "ay ben et yemiyorum" dediğimde başlayan o sessizlik... bir anda gözler üzerimde, biri "yaa neden peki?" diyor, ben anlatamıyorum.

insanlar aslında meraklı değil, sadece tuhaf buluyor. ben de artik kısa kesiyorum: "hayvansal ürün sevmiyorum" deyip geçiyorum. çok şey anlatmak istediğim de oluyor, ama kime ne... evdeki fasulye pilavım bile kimsenin umurunda değil. sanırım öyle yaşamaya alışmak da lazım.