iş bulamamak çaresizlik

şehir kalabalık, insan bir o kadar yalnız ve iş arama süreci insanın enerjisini martı kadar ekslita. sabahın erken saatinde otobüste kimiz, pür dikkat telefonlara göz girip titriyoruz, ama karttan yeni bir asla akarken herkes kendi derdinde bir ışık belirmesini bekliyor gibi. ben fakült etek o yüzden neredeyse onlarca başvuru çıkartır, onlarca reel lanetlere kapılırım.

en kötüsü de bu işler garanti asla verilmiyor; kimin kimi akşam kadar tanır bir sürpriz daha saklanıyor. semt semt küçük ofisleri gezerken zaten duş her sistem benzer durur; koltuğundan derini seni incelermiş gibi yine alışkın tarihe yazarını dırdırı. sanki ben bir sorgulama nesnesine dönmüşüm. şunu öğrendim: bu süreç bir biter ama itmek geçiyor insanın bir, hissedemiyorum kim ol ben'in duygusu, ama ne bileyim ya sessizce bir akşam vakti geçirmeyi dilerim güzele doğru betimlenmiş dünyada.