ne zaman eski bir türk filmi izlesem kendimi başka bir dünyada buluyorum, bir kere herkes birbirine çok kibar, kapıdan girerken bile selamlaşma adabı var. şimdiki dizilerde kimse kimseyi dinlemiyor, herkes bağırıyor. eski filmlerde ise bir kahve ikramı etrafında dönen o derin muhabbetler var, insanlar yüzlerine baka baka konuşuyor. bir de o evler, o dekorlar yok mu, her şey insanın içini ısıtıyor.
kargodan gelen kutumun içinden eski filmleri falan çıkarmıyorum tabii, ama şu garip bir gerçek ki o filmlerdeki hayat bana online alışverişte denk geldiğim ürün açıklamalarından daha samimi geliyor. klişe sahneler bol ama hepsi bir yana, insan gerçekten bir samimiyet arıyor. hüzünlü sahnelerdeki o şarkılar da cabası, insanın içine işliyor. şimdi anlıyorum ki aslında o filmlerde anlatılmak istenen, aradan geçen onca yıla rağmen hiç değişmeyen insan halleri; aşk, ayrılık, komşuluk, kıskançlık, hepsi hala aynı.
