yeşilçam film sahneleri

şimdi gençler tv'de ya da internette dizi izliyor, bazıları eski filmlerden bahsediyor da içim sızlamıyor değil. o sahillerde el ele yürüyüşler, ağlayan kadınlar, ince uzun sözler bir daha gelmez mi diye düşünüyorum. filmlerde bile öyle muhabbet ediyorlardı ki, ne bileyim, içinde sıcaklık vardı. şimdiki filmler daha hızlı, her şey anında patlıyor ama o his yok. ben bir pazar öğleni eski film açarım, köşedeki adam şarkı söyler, gülüşler samimi gelir. çocukluğum o ekranlarda geçti, nostaljiden ziyade özlem diyeyim. bazı sahneleri hala ezbere bilirim; insanın içinde bir yerlerde kalıyor, ne yapsan da unutamıyorsun. bir filminde bile denize atlayıp 'seni bir ömür beklerim' derlerdi ya; şimdi kim kimi bekliyor, herkes hızlı geçiyor hayatından. işte bu yüzden yeşilçam benim için hafıza, sokak, hatıra. neyse ki o kayıtlar duruyor, bazen dönüp bakıyorum.