türkan şoray filmlerindeki etik

tartışırken iki tarafı da anlamaya çalışmak gibi bir şey bu filmler; kadın ya da erkek, haksızlık taşınmaya başladığında arabadan iniyor gibi duruyor. iyilik hep sonunda kazanıyor ama aradaki dozaj neredeyse tüm yeşilçam filmlerinde ortak; bir denge yok, fakat o dönemin derdi etik değil seyirciye göz yaşı satmaktı, ne de olsa model böyle.