kargomun peşinde üç gündür koşuyorum, hala dağın başında bir yerde. ptt kargo denince aklıma hep aynı sahne geliyor; ekranda "dağıtıma çıktı" yazıyor, ben camda bekliyorum, sanki dağıtıma çıkan benim kargom değil de postacı amcanın hayali. geçen yıl beyaz eşya siparişi vermiştim, kargo iki hafta sonra geldi ama kutu o kadar yıpranmıştı ki içindeki ürünü değil, kargonun maceralarını merak ettim. illa hızlı olacak diye bir şey yok, bize sabır öğretiyorlar herhalde, ben de öğreniyorum işte, galiba. bir de şu var, bizim mahallede ptt çalışanları genelde kapıyı hiç çalmaz, jetonu atar gider, "eve dönen yok" duyurusu bırakırlar. o jetonu ben topluyorum, çeyiz gibi sandığımda duruyor, ileride torunlarıma anlatırım diye saklıyorum artık. oturduğum semtte kargo takibi furyası ayrı bir sokak eğlencesi oldu, komşularla "bugün e-ticaret mi var" diye bakışıyoruz resmen. yine de çok üzülmüyorum, patronum bana "hayat kısa, kargo uzun" dedi, böyle biline. nihayetinde o kutum katlanırcasına neşe veriyor, biraz geç olsun ama olmasın mı, diyorum; hamur işim bozulmazsa tabii.
