marmarayın arıza karnesi

her sabah aynı yoldan geçerken insanların o istifini bozmadan iphone'larına bakışı tipiktir. ama marmaray çalıştığında şehirlere mesafe bir buçuk saate iniyor, çalışmadığında ise sanki esnafdaki elektrik gidip geliyor. pencere kenarında oturup denizin renk değişimini izlemek başlı başına bir terapi diyebilirim, lakin arıza manşetlerinde tam tersi koma geliyor.

istasyon anonsları, ayağını koyduğun yerdeki kireçli izler ve hep o kısa zamanda koşturan yolcuların kibarlığı hoyratlığıyla kafamı meşgul ediyor. sezona sayılı safha kalmışken kat kat emek vermişler. ben yine o camdan dışarı bakar, iskeleye yanaşan balıkçı sandalını görünce kafamı dengede tutuyorum; işte insan da böyle bir ulaşım hayatının tam ortasında yürüyüp gidiyor aslında.