yurtdışında yaşayınca türk dizileri insanın eviyle kurduğu hayali bir bağlantıya dönüşüyor. ister istemez gurbetçi tavsiyesi olarak şunları diyebilirim: biz çocukken sabah akşam yeşilçam izleyerek büyüdüğümüz için, şimdi ne izlesek başımıza dert mi açılır yoksa nostaljik bir esinti mi getirir tam kestiremiyorum. herkesin damak tadına göre değişmekle beraber, bizim evde en çok geçmişi dolaylı yoldan tazeleyen işler ilgi görüyor. iş hikayesinin ağırlığınden tutun da oyuncu kadrosuna kadarki detaylar bile, insanın özlem duyduğu türkiye sokaklarına benzerse ne ala, benzemezse heybesinde buram buram uzak bir anı gibi kalıveriyor.
bazıları diyor ki "şu dizi bütün ülkeyi sarmış", ama bence altmış yıllık yaşanmışlığı olan kültürümüzün bu kadar hızlı yaşayan mecralara sığması pek kolay olmuyor. mesela dramatik dizilerimiz derin oyunculuk örnekleri sergilerken, bir yandan bünyeye inanılmaz bir duygusallık yüklüyor. tam ayrımcı olmamak lazım, şöyle bir yoruma gidebilirim kendi adıma: eğer sıkılmadan izleyeceğim tek bir şey varsa, o işleyiş biçimiyle hem geçmişi hem bugünü doğal biçimde örten, izleyeni fazla zorlamayan ama içine çeken türde olmalı.
(bkz:
gurbet türkiye özlemi)
