istanbulda yaşanır mı

dört yıl oldu buraya taşınalı, hâlâ her sabah minibüs sesleriyle uyanıyorum ve dolapta hangi renk mont giyeceğimi düşünüyorum, un utuyorum herhangi birine denk gelir miyim diye sokağa çıkmadan önce dürbünden pencereye bakıyorum, şaka sanıyor çevrem. metroda kalabalıkta kimse kimsekaynı trende gidiyoruz işte de kimse kimseye bakmıyor, gözü ilişene kadar kapı kapanıyor zaten

bedeli çok her şeyin zam hep gel git derken burada hayli koyu, her metrekareyi beynim tutuyor deyince başımı döndürüyor, bir karar verebilsem iyiydim de kolay olmuyor. gitmek var tabii gitmek başka dert, alışıyorsun işte kaç yıldan sonra kopamıyosun, bu gidişle daha çok kaos yaşarız ve bir gün döner anlatırım ne var bu hayatın mahalle arasında vs