uzak şehir dizisi final yapıyor

akşamları pencere kenarında oturup, şehir nefes alırken ekranda o biten diziyi izlemek… sanki tanık olduğun bir hayatın kapanışı. sokaklar boşalır sanki biraz, otobüs durakları sessizleşir usulca.

final kelimesi tez canlı çıkıştır, oysa vedalar hep yavaştır; ışıkları söndürüp camdan dışarıya bakınca şunu anlıyorum ki bitmek de bir başka türlü titreşmektir.