ülker çikolata kalitesi denince benim aklıma öyle çocukluğumun o günleri düşüyor. o yıllarda buzdolabından bir kalıp çıkardığında elinin altına adeta ipek bir şey otururdu, şimdiki gibi şekerlemekane değildi. annem bize buzdolabına gözümüzü alıştırmayın derdi, haklıydı da, bir tanesi bütün bir akşama bedeldi. şimdiki çikolatalar işte bakıp duruyoruz, bir kahvenin yanına bütün aileyi geçiriyor, insan gerçekten tatmine geçiyor. bu milletin parası bir tattan kopamıyor ama insanlığımız tatminden yola çıkıyor, gurbette bile milli bir markayı görmek insanın içini acıtıyor.
eski tadı arayıp da bulduk diyebileceğim çok bir şey yok bu aziz milletimde. ne de olsa bakın bu markanın herkes için bir hatırası vardır bir kaymaklı lokumu dillere destandır efenim. sonunda yine şuraya varıyorum, belki de bünyem özlemiştir eski halini ardında bıraktığı adapazarı geleneğini de; güzeldi o eski zamanlar pişmanlığıyla br gülümsemem artışıyla.
(bilemedim şimdi, kısaca aldık e kusura bakmayın bu kalp vefa dolu bu yazının haddini aştım.)
