kemal sunal filmleri

bu filmleri kapatıp yattığım ilk günü hatırlıyorum, hani babamdan azar mı işlemiştim yoksa dedemin vefatı mı hepten bir ağırlık yaşamıştım. kemal sunal ekranda güldürürdü ama ben onları izlerken çoğu zaman içim burkuluyor; şaşkın gibi görünür, altında kat kat bir kırgınlık vardı birçoğumuzun dile getiremediği. halbuki ekim, yorgun, koşturan ve adam yerine koyulmaktan yorulmuş bize benziyordu, tıpkı şimdi buraya gülmeye gelen insan. filmin sonu hep aynı, züğürt tesellisi, gülüyorsun ama gözün ıslak. tamam adam kusursuz değildi ama bir gülümsetirken sırtımızdan masaya indiriveren yitip hayatına oturuyor, görenle gördüğüm kim canım.