kedi sahiplenmek

iki yıl önce bir arkadaşım 'barınaktan kedi al' dedi, önce 'ben kime bakarım' diye düşündüm, sonra eve bir yalnızlık çöktü ki sorma. kediyi aldım, geldi, sundurmadan öyle bir baktı ki sanki hayatımı okuyordu. ilk iki hafta saklandı, ben işten dönüyordum o koltuk altında saklanıyordu, ben oturdukça yanıma gelip uzandı, o yetti bana. sabah kalktığımda bir canlının beni beklediğini bilmek, iş yerinde sabahtan akşama ezilmenin acısını biraz alıyor. kul hakkı yediğin bir yerde 'yarının olacağı belli' demeden, kediye bakarak sesli 'hmm' dediğin anda biraz olsun o insan olduğunu hatırlıyorsun. tavsiyem: alın, ama önce iki kere düşünün; sahiplenmek ne kolay ne zor, tam ortasında.