istanbul da en iyi dönerci

gençliğimde istanbul'un ara sokaklarında öyle dönerciler vardı ki içeri girdiğinde yağın ve etin kokusu seni karşılar, ustanın yüzünde o eski ustalık vardı. o zaman döner bir tabak yemek değil, bir ritüeldi sanki. şimdi vitrinler pırıl pırıl, etiketler modern, ama o tadı arayınca insan biraz hüzünleniyor, 'eskiden böyle değildi' demekten kendimi alamıyorum.

bugün en iyi dönerci diye adı anılan yerlere gidiyorum, fena değil, temiz, düzenli. lâkin ne o eski sokak, ne o eski sohbet, ne o çıtırın altındaki o efsane lezzet birebir aynı değil. belki de mesele sadece yemek değil, o günlerin hatırası; şimdilerde bu tarz yerlerde eski dostlar bulunmuyor da ondan.