eskiden diziler biterler mi korkusu diye bir şey yoktu, çünkü zaten final yapardı ve sonra o dizinin en güzel bölümlerini yaz boyu ertesi sabah kahvaltıda tekrarını izlerdik. şimdi böyle iki cümlelik bir telaş oluyor, sanki diziler bir yarış ve bitmesi bizim şehrimizi terk etmesi gibi. ben bu dizideki bazı diyalogları eski yeşilçam filminin gücü ile ikinci dizi izliyor gibi seyrediyorum, senaryoda eski yapılar olmadan mümkün değil o dönem çekilemez.
gerçi dizi bitecek mi diye telaş etmek boş geldi bana, bitecektir ama hafızamızda bölüm ikiyle kalacaklar, o eski günlerdeki gibi sokakta her gün aynı kişinin karşılaşması gibi, sıcak bir şey bırakarak gidecektir. bunu biz eski kuşak olarak biliriz, insan evdekilerin sesinden bile bir reklam taşır kafasında. dün gibi geliyor haber seyrederken sanki cipsin tadı ile birleşirdi hikâyede, hayat da bir hikâye sonunda, bir şey bitince diğerini güzel anlatıp çay ile hatırlamaya değerdir tarzımızdaki sakinlik.
