erdoğan atlas çağlayan annesi görüşmesi

izlerken bir an eski yeşilçam filmlerindeki o ana-oğul sahneleri aklıma geldi. hani anne ağlar, oğul omuz silker, fonda bir kemençe... ne güzel günlerdi, her şey bu kadar gürültülü değildi o zamanlar. şimdi her konuşma bir ekran üzerinden, her cümle bir alıntı formatına sığdırılmış gibi geliyor bana.

ben bir şeyi de anlayamadım, bu iş neden bu kadar büyütüldü. bir anne oğluyla görüşecekse görüşür bre, bunu habere konu edecek ne var? eskiden böyle şeyler mahrem kalırdı, renk vermezdin el aleme. şimdi ise her şey gösterişe dönmüş, iki tane insan bir araya gelse bile obje planına girmesi gerekiyor. yahu bırakın da içinizden halledeceğiniz işi, gözler önünde şova dönmesin. elbette halledilmeli bu iş, kimseye madalya da gerekmez.