istanbulda mutlu olunur mu

istanbul'da yaşamak dediğin şey, aslında bir nevi mırın kırın yapma sanatı. kalabalığın içinde yalnız kalabiliyorsan tamam da, yalnızken de kalabalığın içindeymiş gibi hissediyorsan bu şehir sana iyi gelmiyor demektir. ben burada geçirdiğim onca yılın ardından anladım ki, istanbul insanı yoruyor ama bir o kadar da besliyor. iş yerindeki mobbing, trafikteki çilesizlik, ev kiraları derken insan bazen kendini çok kaybolmuş hissediyor. ama bir akşamüstü sahil kenarında martıları izleyince bütün yorgunluğum gidiyor.

işin kötüsü, bu şehrin insanı yalnızlıkla de tanıştırdığını düşünüyorum. herkes bir yerlere koşuyor, kimse gülmüyor. ben içime kapanık biriyimdir ya, bu şehir beni iyice içime kapatıyor. ama biliyor musun, insan bir kere istanbul'da yaşadı mı başka şehirler ona çok sakin, çok yavan geliyor. burada nefes almak bile bir mücadele aslında, ama işte hayatın kendisi gibi, hem zor hem de güzel.