ayol istanbul yaşanır da yaşanmaz da, sabah köprü trafiğine girince 'ben ne yapıyorum' diyorsun ama akşam boğaza karşı çay içince her şey affediliyor. izmir'den gelince insan bir şok oluyor tabii, burada herkes aceleci ama şehir gerçekten başka bir dünya.
bak evladım, ben bu şehri yirmi yıldan fazla yaşamış adamım, otur buraya da iki kelam edeyim. gençken herkes koşa koşa geliyor buraya, iş var, fırsat var, deniz var sanarak. iş var da yetişmek kolay mı? sabah beşbuçukta kalkıp iki vesait değiştiren adam nasıl verimli olur, bir söylesinler bana. yarım saatlik yolu iki saate katlayan bir trafikte insan sinir hastası oluyor, onu geçtim ev kiraları zaten dünyayı aştı.
ama hakkını yemeyeyim, iş olanakları ve hastane, okul çeşitliliği açısından kaç tane il ile kıyas edebilirsin bunu? taşra dediğin yerde hastaneye gitmek için yarım gün yol gidiyorsun. demem o ki istanbul yaşanır mı, yaşanır, ama gençken. otuz beşinden sonra keyfi kalmıyor bu işin. paranız varsa gidin Eskişehir'e gibi düzenli bir yere, onu öğüt olarak bırakıyorum kenara.
