kanada göçmenlik

şu aralar herkesin dilinde bu konu, pencereden bakar gibi uzaktan izliyorum açıkçası. gidenlerin anlattığına göre kış uzun ve sessiz, şehirler geniş ama insan bazen büyük gökyüzünün altında kayboluyor gibi hissediyormuş. taşınmak denen şey zaten başlı başına bir duygu; valizini toplarken eski semtine son kez bakarsın ya, işte göçmenlik de biraz ondandır.

dil, belge, iklim derken insan bir gün fark ediyor ki aslında gittiği yer değil, bıraktığı yer değiştiriyormuş içinde. yine de kimi hayatlarına orada devam ediyor sessizce, kar yağarken çay demleyip yine de şükrediyor. neresi olursa olsun, insanın kendini evinde hissettiği yer en nihayetinde bir semt kadar küçük oluyor.