kemal sunal

perdem her yaz olduğu gibi yine yarı kapalı, tozlu sokağa bakıyorum. karşı kıraathane de eski bir afiş asılı, canı sıkılan birileri yapıştırmış yıllanmış sokağın kıyısız köşesinde gülerek duruyor. kemal sunal deyince insan dinlemekten değil de onun o hareketlerini düşünmeden edemiyorum. minibüsteki güler yüz, garajdaki ezik şoför tiplemeleri, abide bir yoksulluğun içinden doğan sıcak neşe. şimdilerde hangi komediye baksam o eski setlerin ayneye değme vaziyetini özlüyorum , tam bir pendik karesi yanlış anlaşılmasın ama işte kemal sunal sineması ayrı bir iklim

(bkz: Allah rahmet eylesin)