odanın penceresinden bakarım, mahallede herkes elinde telefon bir şeyler takip ediyor, kriptodur modaldır artık bir his var. üç sene önce arkadaşın elindeki coin bir gecede 5 kat artmıştı, bugünlerde ise ekranlar kıpkırmızı ve millet üzgün. insanlar umutla alıyor, sonra karanlığa gömülüyor her şey. borsanın bir tepesi vardır ama yine de düşüş başladığında ne kadar düşeceğini en gözlemci de bilmez, herkes vesikalı derin uykuya dalıyor ama bankadaki para da kayıp demek değil. bu tarz neden diyen çok, madem soruyorsan ekonomik endişelere bakman önde, faiz oranları artınca kimin ruhu varsa gidiyor.
olan duyduğum en net şuydu: gel sebeplerimiyiz karşılıklı, hiç konumeye gelmiyorsak insanlar satış yapınca yüzde düşüyor, bizim boydakiler hazzetmiyor. affet hep yaptım gibi olmasın ama şehirden taşındığım evden ne beklerdim bu piyasada, o ne olduğunu da ben o gerçeği anlamadım. manzara gri, hava soğuk; takip etmek gerek yok başı paralılar sinir harbi. sakin kal, paran keseye yapışsın, bu fırtınanın dinmesini bekle derim. ışık az ama umutlu ol.
