marmaray arızalarının kronikleşmesi

marmaray'la her yola çıkışım, kaderime razı olmuş bir evlilik gibi, yavaş yavaş kabul ediyorum bazı şeylerin hep böyle devam edeceğini. sabah yolculuğunda tünel içinde ansızın hızımızın azalmasıyla gelen o anons, artık hiç kimseyi şaşırtmıyor. anons bitmeden telefonlarıyla oynayanları umursamaz gözlerle izliyorum, çünkü biliyorum ki herkes yapacak bir şey bulamadığımsa çaresiz. bu haftanın arızası sel bulundu, ek bulamadılar ama bir şey suç öryünde mutlaka buluyorlar. her şey bir anda yoluma dizilmesin diye istanbul'daki insanların sabır sınırı da bu sayede çok esnek bir hale gelıyor artık.

kapalı alanlara olan bu ilgim iyice gelişti sayelerinde, yarım saat toprağı koklayarak midesini bükmeyeyim diye içeri bir sel geldiğinde herkes başka bir boyuta geçiliyor bir şekilde, garip ama komik . dakikaların nasıl saatlere dönüştüğünü öğrenmek istemezsiniz buraya kabus bulandı misali...