metrobüs sabah kalabalığı

sabahın o yedisinde metrobüs durağına varıyorsun ve sanki bütün şehir senden önce davranmış gibi aynı anda kapılara yükleniyor. kimse konuşmuyor, herkes uyukluyor ama bedenler kenetlenmiş, çünkü burada tek kural var: bir metrekare boşluk bulan kazanır. cam kenarından dışarı bakarken binaların arasından süzülen güneşi görüyorsun, sonra bir omuz dürtüyor seni, teşekkür edecek derman bile yok. inince rahatlıyorsun, ama yarın aynı saatte aynı yerde olacağını da pek güzel biliyorsun bu tarz bir döngü bu. bu şehrin en dürüst anı aslında bu. sıkış tepiş ve sessiz.