sener seni neden hala izleriz

şener şen bizim gibi gurbetçinin gardiyanı işte; oturma odası bir uzak akraba sayılır, eski filmler başlar, sokak iki diz boyu akşam. berlin hamburg farketmiyor, bir aç anılar başlar.

neden dersen; oyuncunun yüzündeki hayat dersi yetiyor, repliklerimiz sanki bir posta kartı gibi eve düşüyor. türkiye'yi kayıtta kimi izliyor, nereli olduğunu hatırlıyor insan, o tatlı boşluk bir ev oluyor bu yalanmış rıhtım ülkede. bazı akşamlar onu izlerken tüm sarkastik özlemi bir arada çekiyoruz, iki ülke arasında kendi yolculuğumuz.