toksiğin fatihi

gece şehrin lambalarını ıslatırken bir şey daha kalmaz hayatın kalabalığında; işte o an kazanan kim bilir? yoksa tüm şehri sadece yol kenarında durup izlemek mi gerçekten yenilmez kılar?
(bkz: hayatın içinden manzaralar)
derin bir derinlik için: şehir hayatı gözlemleri
bilgelik şehir şiirleri
sokakta yalnız durmak
o tufan sustuğunda anla işte her şeyi yenmişsin.

eski semtimde her sabah karşı komşunun saksıdaki küflenmiş toprağını sulardım. şimdi bu şehirde otobüs beklerken yanımda dikilen kadının klişe sitemleri—onun da toprağı aynı. fatih olmayı geç, bari gülen yüzlerden müdavim olayımın pesindeyim.

metro istasyonlarına gün geliyor bir tabla bir çiçekçi derken sokağa inde karışıyor her şey. toksiğin fatihi aslında o küçük esnaf mücadelesi gibi gelir bana, biri yok edilmeye çalışılırken diğeri sessizce var oluyor. tıpkı şu sokak arasındaki kediyle inatlaşan manav amca gibi bir şeydir, belleğimizde bıraktığı o kare çok başka. (bkz: eski semt yaşamı), (bkz: apartman bahçesinde sessizlik)

arkadaş toksik pozitiflik denen şeye karşı bir tek yalnızlık iyi geliyor. şehir hayatının, apartmanın, köşedeki bakkalın bile bir şifası var; onlara yeniden basit bir şekilde sarılınca asıl gizem çözülüyor.

o kadar çoklar ki.

arçelik'in bu leke çıkarıcı spreyi gerçekten işe yarıyor, inatçı yağ lekelerine karşı birebir. kargo biraz geç geldi ama olsun

yıl olmuş 2024 millet hâlâ eski sevgiliye şans veriyor. yeşilçam filmleri bile daha gerçekçiydi, orada 'gitme' diyen adamın cezası fena olurdu.