tüp bebek deneyimleri

aslında ne zaman bu sayfaya baksam boğazımda bir yumru oluşuyor, çünkü o bekleme odalarındaki sessizliği bilirim. iğneler, kontroller, sonra o tek bir telefon haya mı kahir mi haberini verecek diye damarları donan kalmalar. kimseye söylemeden gizli gizli umutlanmalar, bir yandan çevrene hiçbir şey belli etmemek, güler gibi yapıp içinden dua etmek anne adayları için yalnızlıkların en zoru hiç şüphesiz.

güzel taraflar da var elbette ama onlar da pek bağıra bağıra gelmiyorlar; herkes sizi anladığını sanıp telefon başında boğazınızın düğümlendiğini fark etmeyen kahve sohbetleri hâlâ gülememi oldukça acıtıyor. ben etrafımdaki hiçbir koşansı yargılamıyorum, ama bu süreçte ilk defa o hastanenin sessiz koridorunda gerçekten sarılabilmeyi öğrendim. bir kadın kadına dertleşmek için gerçekten bu sayfalıklara tuvalet anahtarı kadar ihtiyaç var işte.