türk rapçilerde eski tat

dün gece yine 2000lerin başından şarkılar açtım. o gerçek sample'lar, o ham kayıtlar, o amatör ruh yok mu? mesela bu tarafta işler değişti. gadget biliyoruz ama hip-hop onların işi. eski parçalarda bir samimiyet var, sanki kulaklıkla değil de yaşanmışlıkla dinliyorsun. şimdilerde her şey aşırı parlak, aşırı yüksek, vokal efektlerle dolu. nerede o yaz kış sokakta macera yaşayan minimal beat'ler, nerede o dediğin adamlardaki isyanın gerçekliği?

sony walkman'imi çıkarıp eski kasetin tozunu aldım. o arıza denen şey buymuş demek ki. otomobil alırken var, telefon alırken var, ama bazı şeylerin yeni nesilinde işte o eski ruh yok. tıpkı demodaki gibi, aynı kalsın diyorum ama dijital ortama alışmış kulağı bozacak isim yok. neyse, ben yine eski playlist'imi açarım, o kayıp tadı ararım.