birine soruyorsun ankara'da yaşanır mı diye, hep işiyle ve soğukla ilgili cevap veriyor. bu şehirde sokaklarda yalnız yürürken garip bir hüzün çöküyor üstüne. iş çıkışı otobüs beklerken, etrafında onlarca insan var ama bir samimiyet yoğunluğu hissetmiyorsun. kimsenin birbirini tanımadığı bu kalabalıkta, aslında ankaralı olmak çok kolay çünkü kimse sormuyor. bunun yalnızlığı sert mi sert.
evimden çıkıp bakkala giderken bile o soğuk rüzgar insanın tenini acıtıyor. bu şehir yaşanmaz demiyorum; çünkü insan her yerde yaşamayı öğreniyor. ama asıl can yakan şey o ne zaman geleceği belli olmayan siyasi gerginlikler ve herkesin sokaktaki birbirine şüpheyle bakması. mevsimler hep soğuk, yürekler de biraz öyle. neyse ki, biraz olsun içimde bir yerdeki sıcak köşede kendime bir apartman boşluğu buldum, onun çayını demliğime koyuyorum. idare etmeyi de biliyoruz.
