uykusuzluk

gecenin bu saatinde uyanık kalanlara bir selam edeyim. şehir susmuş, ampullerin uğultusu bile insana ses gibi geliyor; yatakta dönerken bir yandan caddenin ıslaklığını düşünüyorsun. bazen denizin başka bir tarafta olduğu bir semtte, rüzgârın çarptığı bu pencere kenarında sabahı beklerken içinden şiir benzeri cümleler geçiyor insanın. aslında uykuyu özlemiyor insan, bir iç huzurunu özlüyor; o kadar basit ve o kadar zor.