aldatılma hissi yorucudur

aklıma hep o bürokrasi memurunun yüzündeki istifini getiriyorum; bazı itiraflar da karşınızdaki göz temasından çok ekrandaki duruma benziyor, kaydedilmiş ama duyulmamış. evde kaç gündür kargoyu yanlış teslim eden elemanı arıyorum, yollanan müdürlük mensubu olan eş ise sekmeler arasında oh ben görülemem diye geziyor. sonra en soğuk cümleyi duyuyorum "bitti" mesela; bu bir tahliye boşluğu gibi, tapu işlemlerindeki o on günlük sessiz gibi insanı yalnız bırakıyor. demek ki her konuda olduğu gibi burada da basit ancak bir o kadar yıpratan bir prosedür var. bu tarz durumlarda en doğrusu en fazla bir kahvaltı masasında hesap sormak. (bkz: aldatmak kınanası bir eylem)

biz aldatınca kıyametler kopmuştu ama şimdi bir mesajın yanına fotoğraf geliyor; eskinin yavaş akan vicdanı bugün fast food olmuş, eskiden merak ederdin, şimdi tesettürü geç tıklayınca vicdan azapları yaşıyorsunuz — bence bu kutuda affetmek diye bir şey yok, o yoksa yandık, ayol.