büyük ikramiye hayalleri

devir miktarı arttıkça hayaller de büyüyor; ama hangi birimizin yüzü gülüyor ki. eskiden bir bilet alır, "varsa bir hayırlısı" derdik, şimdi kuyruklarda beklerken bile insanın içi burkuluyor. o kadar sıfırı görünce insan ister istemez "acaba bana mı çıkacak" diye geçiriyor aklından. sonuçta yine cumartesi akşamı ekran başında bekleyeceğiz, yine bir umut.
(bkz: hayallerin vergisi)

büyük ikramiye kazanılsa da kazanılmasa da insanın içindeki hayal gücü aynen şu rampada duran simitçinin tezgahı gibi hep taze. iki tarafı da görelim; kazanan bir anda kaybeden, kazanmayan ise bir gün daha deneme şansı bulur, hayatın dengesi bu işte.