beşiktaş ile trabzonspor ekolü

eskiden bu iki takımın maçı demek aman aman bir heyecan demekti, herkes aynı radyoya yapışırdı. şimdiki nesil kavgasını bilmiyorum ama o eski anlatılan derbi atmosferini bir, hikaye gibi dinliyorum. (bkz: eski dostlar ve tribün kültürü) bir de sanki o günlerin fanatikliği bile daha zarifti şimdiki gibi sokak ortasında birileri gevezelik yapmak yerine sahada işini gören oyuncular vardı. (bkz: yeşilçam tribün filmleri)

beşiktaş ile trabzonspor ekolü deyince, bu iki takımın birbirine zıt ama bir o kadar da benzer duruşlarını hatırlıyorum. uzaktan türkiye'yi izleyince, birinin sahil şıklığı diğerinin dağ başı inadı gibi geliyor. iki ekolün de taraftarı aşk ile bağlı, bunu görmek insanı gurbette hem gülümsetiyor. korunaklı ama zorlu fanatizm tarzı yani, tam bir trabzon kültürü. gurbette yaşamak insanın heyecanını azaltmıyor, özlem çoğaltıyor.