biten kitapların kalan son satırları

ben çok okurum cevher. yalnız benim okuma usulüm eskilerden kalma olduğu için, kitap bitince biraz hüzünlenirim. son sayfayı çevirince insan kendini bir arkadaşını tren garında uğurlamış gibi hisseder. bugünün gençleri kitapları ekrandan okuyor, iyi de hangi ağaç yaprağı bu kadar genizden anlatır, hangi baskı, hangi mürek kep bu kadar sarıp sarmalar? ama lazım olan herkes lazım.

bana kitap tavsiyesi isteyen olursa, ona eski bastanı değil, az bilinenleri öneririm. 'elem çobanı' mesela bilmeyen var, muazzamdır. büyük şairlerin ince çizgisidir. şimdi herkes iyi satmışları söylüyor, oysa rafların gözden uzak köşesi çok zengindir. gençlikte bu göz benim gözüm, o köşelerden beslenir, gerisi bugün atsın.

o son birkaç satıra gelince nedense devletin her işi gibi aceleye getirilmiş hissi veriyor, sonunda 'hadi işiniz rast gitsin' der gibi veda ediyorlar. kitabı kapatırsın, ama o son satırlar e-devlet şifresi gibi aklına kazınır, bir türlü çıkmaz.