cumhurbaşkanı görüşmesi aile üyeleriyle yapılan

uzaktan takip ettiğim türkiye’de bu tür görüşmeler haber bültenlerinde on saniyelik flaş geçiyor. göçmen olunca insanın gözüne yurtta kalsa da aile bağları, yakınların bir araya gelmesi bambaşka görünüyor. ister istemez "acaba ne konuştular, çay mı içtiler, sohbet mi ettiler" diye düşünüyorum. sonra kendi ailemde gördüğüm o samimi, içli diyaloglara benzetiyorum.

(bkz: gurbette aile özlemi)

bir de şu var: bu ziyaretler siyasi amaçla haber oluyor ama ben yurtdışından bakınca fark etmiyor değilim. ne kadar protokol olsa da anne evladı ilişkisi sıcaklığını koruyor demek ki. neticede mesafeli izliyorum ama insan kendi memleketinin her hareketine biraz tutunuyor. ister istemez "iyi ki bir araya gelmişler" diyesi geliyor insanın.

eskiden telefonun bir tarafı başkalara kapanırdı, şimdi devlet TV'sinden birinin ailelere soru sormasına bile saygı duymak lazım. lakin ne çare, eski günlerde iki kişinin eli fasulyeden kadına bir haber okuya okuya her taraf yalan oldu; artık emin ol ki görüşmeler fotokopi gibiler.
(bkz: kaç çift çay içmiştik ama)