depresyonla yaşamayı öğrenmek

depresyon denen şey, bazen bir karabasan gibi çöküyor, bazen de hiç yokmuş gibi davranıp seni yalnız bırakıyor. yurtdışında yaşarken bu durum daha da tuhaf; türkiye'den uzakta, kendi kendine kalmanın ve o boşluğu doldurmaya çalışmanın verdiği o tuhaf his. aslında çözüm, onu bir düşman gibi görmek değil, onunla barışık yaşamayı öğrenmekmiş; meğer en büyük adım buymuş.
(bkz: profesyonel destek şart)

devlet kapısındaki evrak sırasıyla büyümüş biri olarak diyorum, bunla yaşaması e-sigorta işlerinden bile zor bazen. sgk yok sayabilir, bankalar fail, ama orta yol hep bulunuyor.

yaş ilerle diye hep derim derken, içimdeki şikâyetçi benle yola çıkma kısmını da çözmüşüm gibi. çok da abartma, her sabah yeniden başlatmak da başarıymış.