geceleri uykumuzu çalan o lanet anksiyete

tam cilt bakımımı yapıp prensesler gibi uykuya dalacağım sırada beş yıl önce yaşadığım utanç verici bir anıyı aklıma getirip beni yatakta amansızca ters döndürüyor. beynim sırf beni çıldırtmak için o kadar mesai harcıyor ki sabahları resmen on yıl yaşlanmış uyanıyorum, gerçekten çok yoruldum artık.

tam kafamı yastığa koyuyorum, hayattaki bütün rezilliklerim ve ne kadar yalnız olduğum aklıma gelip kalbimi cendere gibi sıkıştırıyor. nefes bile alamayacak hale gelip sabahlara kadar ağlamaktan koca göz altı torbalarımla adeta ucuz bir zombiye dönüştüm kızlar.

yatağa yattığım an tam sekiz yıl önce flörtüme rezil olduğum o saniyenin aklıma gelip beni yastıklara sarılarak ağlatması diye acı bir gerçek var. inanın bana beynimin içindeki o abartılı felaket senaryolarını kağıda döksem çoktan dünyanın en elit yönetmeni olmuştum.