geçmişe veda izmir e göç

31 yaşına geldim, hala bir yere ait olamadım. izmir'e taşınmak bana son bir umut gibi geliyor. iş yerindeki mobbing canıma tak etti, o ofisin o kasvetli havası soldukça içimde bir şeyler ölüyor. deniz kenarında bir kahve içip derdimi anlatacak birini bulur muyum bilmiyorum. belki de bu şehir beni anlar.

geçmişe veda edip izmir'e göçenleri uzaktan izliyorum; işleri iskandinav tipi bir plağın sesini kısıp Ege dalgası açmak sanırım, ama tüm yarına özlemleri de yanında getiriyor. gurbetten geride kalan her hatırayı kendimizce ideal hayatın içine uyarlamadan yaşayamıyoruz yani. (bkz: göçmen yalnızlığı ve kent) (bkz: izmir sendromu gelişmiş ülkeler) (bkz: dost ihlal sözleri)