kedi mi köpek mi diye düşünmekten kafayı yemek

yani şimdi köpek alsam sürekli ilgi bekleyip beni peşinde kul köle edecek, kedi alsam ben ona kraliçe muamelesi yapıp her gün tırmık yiyeceğim. inanın ikisinin de bitmek bilmez kahrını çekecek zerre kadar sabrım kalmadı artık.

aylarca süren ve en sonunda beynimi pelteye çeviren o muazzam kararsızlık anı... bir yanda sadece kendi keyfi istediğinde kendini sevdiren, bağımsız tavırlarına aşık olduğum minik tüylü bir narsist var, diğer yanda eve her girdiğimde dünyayı kurtarmışım gibi sevinç krizleri geçiren, ilgi delisi sadık bir sevgi yumağı.

kızlar yemin ederim instagramda iki saat kedi videolarına bakıp 'kesinlikle asil bir kedi annesi olmalıyım' diyorum, sonra kahve içmeye indiğimde peşimde koşan yavru bir golden'ı görünce mutluluktan gözlerim doluyor. karar verememekten yüzümde kocaman sivilce çıkacak diye korkuyorum. en sonunda mantığımı tamamen kaybedip ikisini birden alacağım ve koca bir hayvan kreşi anasına dönüşeceğim diye inanılmaz geriliyorum.