yeşilçam filmlerinde hayat dersleri

o zamanlar adam gibi kavga eder, sokak ortasında tokadı basar, sonunda herkes evine öyle dönerdi. şimdiki filmlerde değil bir bakız dersi, adam dürüstçe 'ben seni sevmiyorum' bile diyemiyor. ben eski filmleri izlerken, ne zaman köy seyirlik oyunu gibi bizim mahallenin oyun parkından çıkmış sahne görsem, o günlerin kıymetini bir kez daha anlıyorum. mübeccel hanım sağ olsun, dün gece hüsnü ile kertesinde o eski filmlerin kasetlerini getirdi, çayı koyduk, üç saatte üç mevsim yaşadık.

yeşilçam'ın her filminde bir ders var aslında, ama en çok şunu öğretiyor: aşk dediğin ya hep ya hiç. ne var ki, gerçek hayatta ikisinin arası bir sürü gri ton var, onları görmüyoruz. bu tarz filmler, abartıyı da sevmez ama duyguyu dorukta verir. bu tarz yapımlara bakıp 'ah o eski filmler' demek, biraz da geçmişe özlemdir.